Door de duinen

Ver is het niet.
We fietsen door de duinen.

Schelpenpad op, schelpenpad af.
Ik slip bijna in het zand. Tegenliggers.
De meeuwen krijsen alsof ze een ernstig ongeluk voorzien.
Of alsof ze heel lang niet hebben gegeten.

De tocht is prachtig. We fietsen door de oneindigheid.
Ik fiets door de oneindigheid, met mijn ex-schoonzus Els Stam voorop.

Het paaltje met nummer 27.
Op het pad naar het huis waarvan zij weet dat het leeg staat, staat onze bagage.

We lopen de veranda op: twee tafels, ontelbare stoelen.
Voor ons beiden een parasol.

We gaan het huis in.
Een eettafel voor een koninklijk ontbijt.
Zes slaapkamers; we hoeven elkaar niet meer te zien.

,,Dit is hun huis,’’ zegt ze.