Zwolle

,,Krankzinnig verhaal,’’ zegt de vrouw die tegenover me zit.

We zijn net uit Zwolle vertrokken en ik vertel haar dat mijn ex-schoonzuster Els Stam de weg weet in dat huis bij de duinovergang.
De koelkasten gevuld, ze weet precies wat er in alle kasten zit.
Er zijn geen boodschappen nodig.

Terwijl Els in de sauna zit, sta ik niet ver van haar in het souterrain in de regen.
We staan zowat in zee, denk ik.
Els heeft haar boek net uit kunnen lezen, zegt ze, voor ze de pagina’s niet meer van elkaar af kreeg.
,,Bijna ondoenlijk.’’

Hoe Els het doet, doet ze het.
Het maakt me allemaal helemaal niet uit.

Het is gezellig.

Ze vertelt hoe het ging met die mensen.
,,Altijd blijven lachen,’’ zegt ze.
,,Doe ik al jaren.’’

Na twee avonden vind ik het meer dan tijd om naar huis te gaan.
Ik wil weer eens gewoon lekker eten.
Ik wil naar De Gouden Haan.

Els ook.

We zijn station Leeuwarden nog niet uit of Els raakt in gesprek.
Ze lacht.

Ik zie het gebeuren en besluit in een ander treinstel te gaan zitten.