Mevrouw Stam

Ik ben nog niet bekomen van wat ik heb gezien als de plicht tot applaus heel hard begint te roepen.

Daarna jagen we onszelf de zaal uit.

Vijf kwartier gekeken naar wat je gekte kunt noemen.
Of niet.
En over tot de orde van de dag.

Gelukkig is mijn ex-schoonzuster Els Stam op vakantie, anders had ze me op de stoep van schouwburg Kunstmin op staan wachten ‘om nog iets gezelligs te gaan doen’.
,,Wat was er ook al weer?’’
,,Orkater met Victor en zijn vrouw.’’
,,Die ken ik niet,’’ zegt Els.

Ik hoor haar denken dat ik met hen uit eten ben geweest.
Ze vindt dat niet leuk.
Ik heb haar niet uitgenodigd, denkt ze.
Ze had geen zin in theater, zei ze.

Ik weet ook niet precies hoe en wat, maar ze is nog op vakantie.
Anders had ze me nooit laten staan.

,,Hou jij ook zo van Jezus?’’
,,Nee,’’ zei ze.

Hij wel.

En dat wilde hij even zeggen.

Hij had zich naar haar toegedraaid terwijl ze zich beiden over het koelvak voor vlees bogen.
Ja, zei hij, dit soort gesprekken knoopte hij altijd zo aan.
Dat vond hij belangrijk.
,,Zeker in deze tijd, in deze wereld.’’

Hij wenste haar alle goeds.
Zij hem ook.

,,Je kunt er nog eens over nadenken,’’ zei hij.
,,Jij kunt er ook nog eens over nadenken,’’ zei zij.

Even later kwam ze hem op de groentenafdeling weer tegen.
,,Tomaten, hè! Bijna vergeten! Voor de Bolognjezussaus.’’

Wat kan een mens toch genieten van precies goed, net te lang, doorgekookte worteltjes.
Ze lagen met twee smakelijke slibtongetjes, patat, gebakken aardappels en sla op mijn bord in een Dordts etablissement.

,,Hoe krijgen ze het voor elkaar,” zei ik tegen mijn ex-schoonzuster Els Stam.

Els had mij eerder op de dag spontaan uitgenodigd, nadat ik had gezegd dat ik toe was aan Tafeltje Dekje.

,,En”, zei ze. ,,Wat denk je?”

,,Dit is toch veel gezelliger?”