Els’ Klapstoel

Soms komen er op onverwachte momenten herinneringen boven.
Zoals op de avond van Bevrijdingsdag, toen ik oude kennissen bezocht. Zij verhaalden over wat bij hen Els’ Klapstoel is gaan heten.

Jaren geleden zat mijn ex-schoonzus Els Stam op een zonnige dag in de tuin. Met een oranjebittertje en een boek; ze was verzot op lezen en het koninklijk huis.
Els was altijd zuinig op haar spullen. Haar tuinstoel ging steevast elke herfst de schuur in, onder een plastic hoes, en kwam er pas in de lente weer uit.

Tot die dag dat de stoel een klapstoel werd. En Els door een toch enigszins benauwde buurman moest worden ontzet.
Boek vastgeklemd in de ene hand, glaasje klem in de andere hand – gelukkig hield ze het vast aan het pootje, anders had het heel anders kunnen aflopen!-, ellebogen tegen haar ribben, naar voren gebogen vanwege de leuning in haar rug, benen gestrekt, hielen op de grond.

Ik schrok van de knallen, toen we onbedaarlijk om die geschiedenis zaten te lachen. Vuurwerk in de stad, ter gelegenheid van de bevrijding! Helemaal vergeten!

Els liet zich niet uit het veld slaan. Ze pakte voortaan een keukenkruk en wachtte tot het einde van de zomer; in de uitverkoop deed ze zichzelf een nieuwe tuinstoel cadeau.