Spreken in citaten

Soms overkomt het je.
Vanmiddag ontmoette ik een man.

,,Het voordeel van mijn werk als barkeeper is dat het niet in China kan worden gedaan,’’ zei hij.
En: ,,Ik huil niet vaak. Ik huil regelmatig. Om films die ik zie.’’

Toen hij dat zei, wist ik het zeker: we zagen gisteravond dezelfde documentaire.
Hij sprak in citaten, toen we rond het middaguur een vorkje prikten in een restaurant aan de A16.

,,En als de nichten je neven blijken te zijn…’’
Hij keek me aan.

Echo-echo, schoot door mij heen.
Er was geen twijfel mogelijk: we hadden een gemeenschappelijke kennis!
Jaren geleden besloot ik die kennis, een Dordtenaar, nooit, maar dan ook nooit meer te willen spreken.
Hij was zo voorspelbaar, dat je je, murw, alleen maar mee liet voeren, tot je, zonder onbeleefd over te komen, de aftocht wist te blazen.
Doodmoe werd ik van die man.

En nu zat hij bij wijze van spreken tegenover me.
Ik maakte dat ik wegkwam.

Vanavond, in de Gouden Haan, vertelde ik het hele verhaal aan Els.

Ken je die van dat wegrestaurant?
Weg, restaurant.