Dodenherdenking

Mijn ex-schoonzuster Els Stam vindt het een verschrikkelijke gedachte.
Dat iedereen iedereen zou kunnen verraden.

We stonden bij Het Kruis, met honderden.
Hadden de tamboers al gehoord, toen we de straat in liepen.
We waren op tijd om de stoet te zien aankomen.
De burgemeester herkenden we direct aan zijn ambtsketen.

We waren op tijd voor de stilte.
Voor de stilte, met het tikkende voetgangerslicht.
De stilte waarin een hond blaft en een kind huilt.
De stilte waarin een vrouw opschrikt als ze wordt aangekeken omdat de telefoon die afgaat blijkbaar in haar jaszak zit.

Wat zou je doen, denk ik.
In buurten waar iedereen elkaar kende, werden mensen geholpen door mensen die ze kenden.
En werden mensen verraden door mensen die ze kenden.
Het gebeurde.

Het is de eerste keer sinds lange tijd dat Els en ik weer samen bij de dodenherdenking op het Sumatraplein zijn.
Gezamenlijk kennen we eigenlijk iedereen, behalve de nieuwe burgemeester, grap ik, op weg naar huis.

Els komt nog even koffie drinken.
,,Het was mooi en het was goed. Maar wat je net zei, had je gewoon niet moeten zeggen.’’